Als ik in mijn buurt wandel of naar het station loop en iemand tegenkom, merk ik dat een simpele en vriendelijke ‘hallo’ mij behoorlijk blij maak. Best gek eigenlijk. Iets simpels als elkaar even aankijken, aandacht geven en dan elkaar gedag zeggen. Alsof je dan zegt: ‘ik heb je gezien als mens, je ben er ook en ik zeg je even vriendelijk gedag’. Toch mooi, wat dit klein gebaar teweeg kan brengen in de mens. Toch zijn er veel mensen die het niet doen en waarom niet vraag ik mijzelf dan af? Mijn nieuwsgierigheid hiernaar werd groter, toen ik een artikel las in het Psychologie Magazine van december dit jaar. Daar stond een bewerkt artikel* in van Elke Geraerts, gepromoveerd neuropsychologe, die het boek Het nieuw mentaal schreef en hierin hoofdstuk weidde aan deze simpele groet. Hieronder een aantal bevindingen uit dit artikel.

Zo blijkt uit internationaal onderzoek dat meer dan de helft van de stedelingen zijn buren niet kent en dat dit nu ook te merken is in dorpen. Iets wat natuurlijk al langer bekend is en wat ik vaker om mij heen hoor. Verder is de straatcultuur sterk afgenomen sinds de komst van de televisie, is er een gebrek aan publieke ontmoetingsplekken en we brengen lange uren door op het werk. Natuurlijk is dit niet alles. Psychologen vonden ook het volgende fenomeen, wat ze stimulus overload noemen. ‘Doordat onze omgeving zoveel aandacht opeist, is onze brein genoodzaakt om op drukke momenten prikkels te blokkeren.’ Vaak vallen deze momenten samen als we onze buren zien. Bijvoorbeeld als we ’s ochtends de deur uitgaan of ’s avonds als we van ons werk terug komen. We nemen dan vaak niet de tijd om gedag te zeggen, omdat we het te druk hebben. Dit speelt niet alleen bij buren, maar ook op plaatsen waar veel mensen elkaar zich kruisen, zoals een schoolplein of bij de bakker.

Een andere verklaring, wat ik zelf wel herkenbaar vind, is onze angst om vreemden te begroeten en een op hol geslagen theory of mind. ‘Het vermogen om in te zien dat andere mensen een eigen geest hebben en iets anders kunnen denken dan jij.’ Het stelt ons in staat om in te schatten wat anderen denken en hoe ze zullen reageren. Wat overigens niet betekent dat die inschattingen altijd juist zijn. Zo blijkt uit een onderzoek bij studenten dat de belangrijkste reden waarom ze elkaar niet aanspreken niét is dat ze dat niet willen, maar dat ze denken dat anderen niet in hen geïnteresseerd zijn. Dit zal voor veel stedelingen ook herkenbaar zijn. Dat je elkaar maar niet begroet, omdat je bang bent dat je begroeting niet wordt beantwoordt en dan maar niet iemand begroet. Ook zijn we vaak bang dat een ‘hallo’ een uitnodiging is om een gesprek aan te knopen of – nog moeilijker- elkaar beter leren kennen. Dit is vaak ook een misvatting: de meeste zullen je gewoon gedag zeggen of een hoofdknikje geven en je niet uren aan de praat houden.

De kracht van een simpele ‘hallo’ moet je dus zeker niet onderschatten. Niet alleen de persoon die je begroet, voelt zich onmiddellijk blij, zelf word je er (volgens onderzoek) ook gelukkiger en mentaal sterker van. Een experiment in het openbaar vervoer in Chicago wees bijvoorbeeld uit dat de proefpersonen die het aandurfden om medepassagiers aan te spreken, zich achteraf beter voelde, dan de passagiers dit niet hadden gedaan. Ook blijkt uit studies in Groot- Brittannië, dat mensen die meer interacties hadden met onbekenden, doorgaans sterkere cognitieve vaardigheden hadden dan mensen die dit niet hadden.

Zou dit anders zijn voor introverte en extraverte mensen? Volgens het onderzoek van Elizabeth Dunn, blijkt dat zowel extraverten als introverten zich beter voelen op dagen wanneer ze sociale interacties hebben met meerdere personen, ongeacht of het bekenden of onbekenden zijn.

Inmiddels zijn de meeste onderzoeken het erover eens dat het contact met onbekenden onmisbaar is voor het welbevinden van de mens. Dus waar wat je nog op? Door vreemden te begroeten, doe je zowel je zelf als de ander een groot plezier. Een simpele ‘hallo’, een glimlach of een kort gesprek met een vreemde kunnen je mentaal weerbaarder maken. Het heeft dus zin om af en toe die comfortzone te verlaten en toch gewoon iemand gedag te zeggen. Is een onbekende misschien voor nu even te hoog gegrepen, begin dan met je eigen buren;). De eerste stap is aan jou. Maak het leven voor jezelf en de ander een beetje mooier door een simpele ‘hallo’.

*Wil je meer informatie over dit artikel? Deze is afkomstig uit de Psychologie Magazine, nummer 12- 2016, blz. 57.

 

Wat zijn jouw ervaringen met het begroeten van mensen in je omgeving of op straat? Waarom doe je dit wel of niet? Laat hieronder een reactie achter, als je het leuk vindt.

Advertenties