Een maand geleden was ik bij een bijeenkomst in de bibliotheek, dat ging over hoe je je eigen schrijfkring kon opzetten. Op deze avond was er ook de gelegenheid om meteen een schrijfkring op te zetten. Mijn groep onder de naam ‘de eerste maandag’ is inmiddels gevormd en we hebben ook onze eerste bijeenkomst gehad. Als opdracht moesten wij een stuk schrijven over de lente. Tijdens deze avond lieten we ons werk zien en horen en ontvingen we feedback van elkaar. Als beginnende schrijver vond ik dat best spannend, maar wel ontzettend leuk. Ik maakte mij in het begin wel een beetje zorgen over het geven van feedback op andermans stukken, want de meeste stukken waren naar mijn mening eigenlijk heel goed. Ik had er zelf niet veel aan toe te voegen.  Gelukkig werd ik gerustgesteld door een van de schrijvers, die ik achteraf nog had gemaild. Zij gaf aan dat ik mij niet ongemakkelijk moest voelen als ik niet zo snel verbeterpunten wist te benoemen. En dat er niets verkeerds aan is. Ook is het heel erg een kwestie van persoonlijke smaak. ‘Je mag gewoon op jouw eigen gevoel voor taal af gaan. Het belangrijkste is om te genieten van het bezig zijn met taal. Van wat anderen schrijven, en van wat je zelf schrijft’, aldus L. (zij is schrijfster en heeft een aantal boeken uitgebracht).

Dit stelde mij erg gerust. Op deze manier hoef ik mijzelf ook niet te dwingen om feedback te geven over verbeterpunten. Ik mag er plezier in beleven, zowel in met mijn eigen schrijfwerk als die van de anderen. Gelukkig merk ik dat ik het schrijven steeds leuker begint te vinden. Met het bloggen, maar ook met de schrijfopdracht(en) van mijn schrijfkring. Het geeft je net het zetje in de rug om te schrijven, maar ook om extra je best te doen voor je eigen verhaal of stuk.

Hieronder mijn stuk over de lente voor de liefhebbers (non- fictie):

‘In de woonkamer heb ik mij op de bank genesteld met een boek en een lekker kopje thee. Plotseling breekt het wolkendek open en vang ik een paar zonnestralen op. Ze verwarmen mijn lichaam en geven mij een fijn gevoel. Hier had ik lang op gewacht. Als ik mijn tuin in kijk, zie ik de eerste tulpen de kop op steken. Snakkend naar een beetje zonlicht. Ik besluit naar buiten te gaan en mijn bloeiende tuin te bewonderen. Ik voel meteen een briesje wind door mijn haren waaien en ik haal even diep adem om dat buitengevoel door mijn hele lijf te doen stromen. Ik loop rustig mijn tuin in en ik hoor de merels naar elkaar fluiten, alsof ze met elkaar aan het flirten zijn. Zoekend naar een partner om een nestje mee te bouwen. Wat zou dat heerlijk zijn, om mijn armen om iemand heen te slaan denk ik opeens. Ik zit even te dagdromen als ik plotseling geritsel hoor. Het blijkt de kat van de buren te zijn. Ik probeer hem te aaien, maar hij loopt achter me langs weg. Hij zoekt een mooi plekje uit op de tegels en strekt zich uit. Hij is niet van plan om weg te gaan en verwarmt zich door de zon. Wat is die kat aan het genieten, denk ik bij mijzelf en ik besluit hetzelfde te doen. Ik pak snel mijn boek en nestel mij op mijn tuinbank. Ik laat mij meevoeren door het verhaal en ondertussen vang ik de laatste zonnestralen op van die dag. Wat is het leven toch mooi.’

En hoe beleef jij het schrijven (of bloggen)? Lijkt een schrijfkring jou ook wat of misschien zit jij al in een schrijfkring? Vind je het leuk om jouw ervaringen te delen? Laat hieronder dan een reactie achter!

 writewhatscaresyou

Advertenties